KOSMICZNE WYZWANIE
Zalecana apertura na ten miesiąc:

Cel	Typ	RA	Dec	Gwiazdozbiór	Jasność [mag]	Rozmiary
NGC 2371 - 2372	Mgławica planetarna	07h25,6m	+29°29,4'	Bliźnięta	13	55"

Bliźnięta oferują miłośnikom astronomii dwie intrygujące mgławice planetarne: dobrze znaną mgławicę Eskimos (NGC 2392) oraz mniej znaną, ale równie fascynującą, NGC 2371-2. Podczas gdy mgławica Eskimos olśniewa jasnym, charakterystycznym halo przypominającym twarz w kapturze, NGC 2371 - 2372 (zwykle oznaczana skrótowo NGC 2371-2) prezentuje bardziej subtelny, mglisty powab.

Wielu dawnych obserwatorów błędnie interpretowało NGC 2371-2 jako dwa oddzielne obiekty. William Herschel, który odkrył ten dwulicowy obiekt w 1785 roku, opisał go jako "dwa słabe, o równej jasności, oba małe, oddalone od siebie o minutę [łuku]; każdy z nich ma pozorne jądro, a ich widoczne atmosfery nachodzą na siebie". To skłoniło Johna Dreyera do dwukrotnego umieszczenia tej planetarki w swoim New General Catalog. Z tego samego powodu Dreyer również dwukrotnie skatalogował M76, Małe Hantle, w Perseuszu (NGC 650 i NGC 651). Być może powinniśmy nadać imię NGC 2371-2 "Najmniejsze Hantle".

W rzeczywistości, NGC 2371-2 ma już dwie nazwy: mgławica Orzeszek ze względu na swoje dwa płatki oraz mgławica Podwójna Bańka ze względu na podobieństwo do gumy balonowej wciąż znajdującej się w skręconym opakowaniu z woskowanego papieru. Jednak jeśli o mnie chodzi, zdjęcia takie jak to poniżej, które ujawniają słabe wypustki, przypominają mi myśliwiec TIE Advanced x1 Starfighter Dartha Vadera z charakterystycznie wygiętymi panelami na skrzydłach.

Obecnie wiemy, że NGC 2371-2 jest pojedynczym obiektem o skłonnościach dwubiegunowych. Wiek mgławicy wynosi około 10000 lat, szacując na podstawie tempa rozszerzania się jej powłok zjonizowanego gazu. Kąt, pod którym widzimy mgławicę z Ziemi, pokazuje dwa jasne płatki połączone słabym pierścieniem równikowym. Płatki składają się ze zjonizowanego wodoru, tlenu i azotu, nadając mgławicy zielonkawoniebieski odcień na zdjęciach w zakresie optycznym. Główną strukturę otacza słabe halo, pozostałość po wcześniejszych epizodach utraty masy. Jej gwiazda centralna, niezwykle gorąca pozostałość czerwonego olbrzyma, ma temperaturę powierzchni szacowaną na 240000° Fahrenheita. Gwiazda ta znajduje się w końcowej fazie swojej ewolucji, przechodząc w fazę białego karła. Świeci z jasnością 18 magnitudo i jest możliwa do dostrzeżenia jedynie przez największe teleskopy amatorskie.

Chociaż czytałem doniesienia o jej obserwacjach przez teleskopy o połowę mniejsze, NGC 2371-2 zawsze sprawia mi trudności podczas obserwacji przez mój 8-calowy (20 cm) teleskop z podmiejskiego ogródka. Obserwatorzy posiadający teleskopy o średnicy od 3 do 5 cali (7,6 - 12,7 cm) mogą spróbować pod ciemnym niebem (Bortle 1-3).

Mgławica ma na niebie średnicę około 1,4 minuty łuku, co odpowiada fizycznej wielkości około 1,5 roku świetlnego. Jej niewielki rozmiar oznacza również, że po zlokalizowaniu NGC 2371-2 najlepiej będzie się ona prezentować w wyższych powiększeniach. Przy powiększeniu co najmniej 150x i wykorzystaniu metody zerkania dysk mgławicy wydaje się być przecięty na pół (spójrz na mój cyfrowy szkic poniżej). Dwa płatki są zorientowane w kierunku północny wschód - południowy zachód. Płatek południowo-zachodni (skatalogowany oddzielnie jako NGC 2371) wydaje mi się nieco jaśniejszy niż drugi (NGC 2372).