Testy odbyły się z podwarszawskiej posesji we wrześniu i październiku. Testowano na światłosilnym refraktorze achromatycznym F5,  C102VW Celestrona. Widzialność z tej miejscówki oscyluje zazwyczaj tuż poniżej 5m. W najlepsze noce sięga 6m. Północne niebo wyeliminowane przez łunę od Warszawy (wysoką na ok. 45/55* i rozległą na ok. 90/120*). Horyzont wschodni ograniczony przez drzewa na wysokość ok. 20*, horyzont południowy startuje już od ok. 10*, zachodni spaprany przez pobliską latarnię i sensowny dopiero powyżej 45*.

Testy objęły badanie porównania spadku rozdzielczości na obiektach DS i gwiazdach (M13, Epsilony Lutni), w stosunku do obrazu bez kątówki oraz starciu bezpośrednim pomiędzy testowanymi kątówkami. Wykonałem też analogiczne testy dla maksymalnego zasięgu (okolice M13), odwzorowania bieli (Księżyc), odblasków (Księżyc), chromatyzmu (Księżyc) i astygmatyzmu własnego (HiHa Perseusza). Testy objęły kontrastowanie i jakość obrazów na rozległych, słabych i jasnych obiektach DS  (M33, M110, M57) w warunkach dobrego i słabego nieba, ergonomię, mechanikę i coś co nazywam „zgodnością nocną”, a co można w swobodny tłumaczeniu z "hansowego" na polski opisać jako "fajność" i poręczność praktyczną.

Każdy z testów odbył się niezależnie, w takich samych warunkach pogodowych dla konkretnego testu. Na początek do refraktora trafiał okular testowy tylko z pośrednictwem tulei pozwalającej zogniskować bezpośrednio. Następnie pod okular trafiały po kolei wszystkie testowane kątówki. Opis obrazu był nagrywany na dyktafon. Co ok. 15 min. przeprowadzałem kontrolę stanu obiektywu testowego refraktora, co ok. 30/60 min. na dyktafon trafiał opis stanu pogody, zasięgu, wilgotności, temperatury cirrusów itp. Refraktor testowy wyposażony w napęd. Testy w których wykonano fotografie zostały przeprowadzone za pomocą kamery Meade DSI z zamontowanym filtrem IR-CUT Baader Planetarium.